Eğer iyiyi, güzeli istiyorsak zekatını vermeli, bedelini ödemeli, gereğini yapmalıyız.
Eğer güzelden yanaysak çirkinden yana da olamayız.
Seviyorsak eğer aynı zamanda nefret edemeyiz. Nefret ediyorsak hayranlık duyamayız.
Barışı istiyorsak önce barışın içini doldurmalıyız, önce barıştan yana olduğumuzu belli etmeli ve barışı boş bir söylemden öteye götürmeli elle tutulur bir şey haline getirmeliyiz.
Barış, eğer içi doluysa ulaşılması en kolay şeydir. Eğer içi doluysa, eğer bedeli ödendiyse, bahsettiğimiz barış sahiyse ve barış istemek aynı zamanda kötüye karşı duruşsa o barışın herkesi sarması muhtemeldir.
Barışın içini doldurmak benim benimle olan anlaşmam, benim bizimle olan anlaşmam, benim onunla anlaşmam demektir. Barış, O’nun için kendimle savaşmam demektir.
Biz barışı istiyor muyuz, sevgiden, anlaşmadan yana mıyız önce bunu anlamalıyız.
Eğer barış istiyorsak kan davasına son vermeliyiz. Geçmişte kalan hesaplaşmaların kinine yer vermemeli yüreğimizde muhatabımıza karşı beslediğimiz intikam ve hesap sorma hisleri dolaşmamalı.
Eğer barış istiyorsak kendimizi muhasebe etmeliyiz. Karşımızdakine yaptığımız adaletsizliklerden, sebep olduğumuz acılardan, anlayamamış olmaktan dolayı mahcup olmalı, kendimizi suçlamalı ve özür dilemeliyiz.
Eğer barıştan yanaysak kiminle barış yapacağımızı iyi bilmeliyiz.
Barış halkasının içine kötüler karışmamalı.
Kötüler bu halkanın karşısında olmalı, kötüler barış meclisinin yumruğunun ucunda olmalı.
Yani kötüleri ve iyileri, zalimleri ve mazlumları, katilleri ve kurbanları, avcı ve avı iyi ayırabilmeliyiz.
Eğer barış istemiyorlarsa savaşmaya hazır olmalılar.
Eğer kan istiyorlarsa,
Zulüm istiyorlarsa,
İsyanı görmeliler.
Vurmak, vurdurmak istiyorlarsa vurgun yemeye hazır olmalılar.
Nefret istiyorlarsa nefrete, gözyaşı istiyorlarsa gözyaşına hazır olmalılar.
Ve eğer biz BARIŞ istiyorsak SAVAŞMALIYIZ.
Bu Yazı Ebrar Dergisinde Yayınlanmıştır.
Yukarı Çık 