İnsanoğlu dünya hayatında birçok acıyı bir arada barındırır içinde. Bazı acıları zamanla içinde devşirir, bazı acıları kendisiyle toprağa götürür. Bazı acılar vardır ki “sır” gibi saklanır ve bazıları tarafından “örtbas” edilir. İnsan olarak da birbirimizi anlayacak durumumuz varken anlamamayı ve birbirimizden kaçmayı uygun görüyoruz. Basitleşir her şey. Oysa hayata dair ne çok umutlarımız var, hayallerimiz ve geleceğe dair beklentilerimiz... Kendimizce bir dünya kurmaya çalışırız ama hiç hakkı olmayan birileri gelir her şeyi yerle bir eder. Hayata açılan yüzümüz solar. Kimsemiz olmaz, sığınacak bir yerimiz olmaz. Kapanırız içimize… Ne çok acıyı içimizde taşımaya gücümüz var? Ne kadar dayanıklıyız ki içimizdeki sırları bir ömür boyu taşıyabiliyoruz? Biz ne kadar ketumlaşmış birer varlıklarız böyle!  

           Dokunduğumuz her şey elimizde kırılıyor. Umutlar bizim elimizde soluyor. Bir insan yumarken gözlerini hayata ısrarla gözlerimizin içine bakıyor. Bir şeyler söylemek istiyor ama konuşamıyor. Elleriyle tutunuyor bileklerimize, “beni bırakma” diyor, “sana söyleyeceklerim var ama konuşamıyorum, beni anla” diyor. Derinden ve kısık bir ses “ben yapmadım” diyor gözlerini ve kaşlarını yukarıya gererek “ben yapmadım” diyor. Ama anlamıyor kendisine uzanan o ısrarlı bakışlar. Tırnakları saplanıyor bileklerine “ben yapmadım” diyor. Bakınıyor etrafına, gözleri birilerini arıyor ısrarla. Bir şeyler demeli, kendisini anlayacak birileri olma diyor titreyen dudakları. Giden ömrünü seyrediyor evin her köşesinde. Daha yeni, geçen yıl gelirken getirdiği büyük hayallerini izliyor dört duvarda. Dökülüyor sanki duvarın sıvası, hayalleri kırılıyor duvarın kerpiçlerinde. Tekrar tutunuyor kendisine uzanan bileklere, “ben yapmadım” diyor. Elleri gevşiyor bir an, gittikçe gözbebeklerinde bir şeyler kayıp gidiyor. Bu kayıp giden gencecik bir insanın hayatıydı. Ama kimse önemsemiyor.

           Aradan saatler geçiyor, umutları tükeniyor yerde yatan titrek bedenin. Düştüğü yerde kanlar birikiyor ve kanında can çekişiyor. Kimseler duymuyor çığlığını, dudakları titriyor, bir şeyler söylüyor ama kimse duymuyor onu. Sesini içine gömüyor çaresiz. Saatler ilerliyor, bir genç kadından arda kalan bir söylenti kalıyor. “intihar etti bu genç yaşta” yayılır herkese bu söylenti, “genç yaşta intihar etti” oysa titreyen dudaklarından bir cümle çıkıyordu kesik bir sesle “ben yapmadım” diyordu. Garip bir ölüm haberi yayılmıştı etrafa, herkes onun gençliğine gözyaşı döküyordu. Birileri de ısrarla “intihar etti, bunun cenaze namazı bile kılınmaz! Bu cehennemliktir” diyordu. Oysa o ısrarla “ben yapmadım” diyordu. Tırnaklarını geçirmişti kendisine uzanan bileklere. Anlaşılmak istenmemişti belki de. Belki de böyle olmalıydı. Saatlerce kan kaybetmesi gerekiyordu… Yoksa hastaneye götürülebilirdi. Solan yüzünü hayata yeniden çevrilebilirdi. Saatler çok hızlı ilerliyordu. Bir an evvel toprağa verilmeliydi. Birileri duvar diplerinde ağıt yakıyordu. Birileri teskin ediyordu. Arada bir “Allah kimseyi şaşırtmasın” nasihatinde bulunuyordu. Oysa o ısrarla “ben yapmadım” demişti. Fakat kimseler duymamıştı, “can çekişiyor” denmişti, kimseler anlamamıştı. Görenler uzaklaştırılmıştı oracıkta. Komşuluk hukuku gözetilmişti kul hakkını ihlal edilerek… “intihar etmişti” söylentileri artık kabul görülmüştü birçok kişi tarafınca. Birileri inanamıyordu bu söylentilere, yüz çeviriyorlardı ısrarla.  

         Omuzlardan üstü yeşil örtülü bir tabut götürülüyordu. Adımlar ağır ağır atılıyordu. Birileri daha hızlı olmasını istiyordu, bir an evvel gömülmesi gerektiğini söylüyordu. Bu korkunun nedeni… Sonra konuşulmaya başlandı halk tarafından. “Kalleşnikofla kendini vurmuş” evet vurulmuştu, üstelik sırtından… Kimse soramadı; biri intihar etmek isterse bunun şartı kendini sırtından vurması mı gerekir? Kalleşçe vurmanın adı arkadan vurmakla bilinmiş. Ama herhangi bir yerine ateş ettiğinde de ölebilirdi. Maksadı kendini yok etmekse en basiti kafasına dayayıp tek mermiyle sonlandırabilirdi yaşamını. Bir insanın tabancayla bile çok zor sırtına kurşun sıkacağı ortadayken kocaman kalleşnikofla nasıl bunu yapabilir, üstelik küçücük cüssesiyle?

         Anlamalıydı anlaması gerekenler. Ama kimseler anlamıyordu, anlamak istemiyordu. Oysa o ısrarla “ben yapmadım” diyordu. Örtülüyordu üstü toprakla, örtülüyordu bir şeyler ısrarla. Birileri örtüyordu, birileri göz yumuyordu. Gerekli işlemler yapılmış, yetkililerce “bu bir intihardır” deniliyordu. Oysa o ısrarla “ben yapmadım” diyordu. Geride kalıyordu bir yaşındaki çocuk, anlamıyordu olup bitenlerden, ağlıyordu. “anne acıktım” diyordu. Anne duyamıyordu o an, derinden bir acı duyuyordu. Sırtından vurulmanın acısını duyuyordu. Kendisine yapılan ihanetin acısını duyuyordu bedeninde. Kimse inanmıyordu ona, oysa o ısrarla “ben yapmadım” diyordu. İyi de kim yaptı?  
 
 

       Burada üzerinde durulacak en öneli soru bu olsa gerek. Vuranı herkes biliyordu, ancak herkes tarafından örtbas ediliyordu. Komşuluk hakkına riayet düşüncesiyle herkesçe saklanıyordu. Oysa komşuluk hakkından önce gelen kul hakkı vardı. Herkes komşusu karşısında sorumluluk bilincini yürütürken; Allah’a karşı kulluk bilincini yitiriyordu. Allah siz toplum türeyiveriyordu. Aslında bu gibi intiharlar (!) ilk değildi. Güçlü olan katlediyordu, öldürülen ise intihar ediyordu, böyle belirlenmişti o halkın kaderi (!) sahiden o halkın kaderi miydi? Kahpece sırtından vurmanın kılıfı da kader bilmişler… Oysa kaderini güzellikler üzere ve hayırlı bir gelecek üzerine düşlüyordu. Allah böyle düşünen biriyle kini mi vardı? Hâşâ! Böyle bir cinayeti Allah’a mal etmenin Allah’a iftira ve Allah’ın şanına yakışmayan bu ahlaksızlığı ona yakıştırmaya çalışmak da hiçbir inançla bağdaştırılamaz. 

       Evet, biri hayatını kaybetmişti. Üstelik şehit olmuştu. Geriye acı bir hikâye ve bu acı hikâyenin iç yüzünü asla öğrenemeyecek bir çocuk. Yıllar geçecek, çocuklar büyüyecek. Acılar bir nebze de olsa dinecek ama unutulmayacak bazı acılar. Kimileri tarafından bir masal olarak anlatılacak, kimileri de yaşanmış bir öykü olarak anlatacak. Acının dili konuşacak yıllar geçse de. Kerpiç duvarlar arasında hayatını sürdürmeye devam edecek kadınlar, genç ya da ihtiyar. Herkesçe hayalleri olacak. Yeni şeyler düşlenecek. Hayatın tadını bu kerpiç duvarlar arasında geçirecek. Zamanla değişecek birçok şey. Kimin hayatına acı doğranacak, kimin hayatına da açılmamış, açılmayacak gizli yaralar oluşacak. Kimseler bilmeyecek, kimseler hakikati savunmayacak. Adalet(!) yumacak gözlerini iliklerine kadar kirliliğe bulaşmış insanların cinayetlerine. Dilsiz şeytanlar çoğalacak yeryüzünde, sokaklarında acı akacak küçücük köylerin. Kerpiç evlerde saklı tutulan kadınların anıları yıkılacak. Yıkıntılar arasında yok olup gidecek çoğu kadın. Kokuşmuş bir düzen sağlanacak, böyle kestirmeden işlerin halledildiğine sevinecek birileri... 

       İşler kolay hallediliyordu. Böylesi bir cinayet nasıl ve hangi maksatla hallediliyordu? Bir insanın hayatı söz konusuysa; nasıl olurda insan vicdani olan bir durum bu kadar basit bir şekilde hallediliyordu? Bir insan gencecik yaşında toprağa veriliyordu, sessiz sedasız… Ardında nice acı ve bir o kadar da söylenti bırakıyordu. Her ne kadar konu halledilmiş olsa da; ardında derin şüpheler bırakıyordu. 1 yaşında bir kız çocuğu hediye ederek kirlenmiş ve kavanoz dipli dünyaya. Kavanoz dipli dünyanın dibinde tortulaşmış nice hayatlar saklı kim bilir… Zaman hızlı bir şekilde ilerliyor. Günleri ay, ayları yıllar takip ediyor. Vicdanlar nasırlaşıyor. Bütün acılar bir bir mahzenlere kilitleniyor. Herkes kendi iç denizinde ilerliyor. Ayakları yere bastığı sürece yüzebildiğini düşünür. Ama ilerledikçe derinleşiyor hayat denizi. Dalga dalga gelir vuru insanın yalnızlığına. Kıskıvrak yakalayıverir en ummadık zamanda. Geriye dönüş imkânsızlaşıyor git gide. Deniz çoktan içine almış yaşlı bedeni, yutuverir nihayet.

    Denizin doğasında dışa atma faktörü bir bir pislikleri kıyıya atıyordu. Bir gün her pislik kıyaya vuracak umuduyla bekliyor büyümekte olan kız çocuğu. Hiçbir şeyin gizli kalmayacağına inanıyor 15’ne henüz yeni girmiş küçük kız. Daha 1 yaşındayken ne olup bittiğini anlamadan “anne acıktım” diyen kız çocuğu şimdi de “ annem nerede?” diye soruyor herkese.  

            Bütün bu kirlenmişliğe karşın bir ehl-i vicdan sahibi ve Allah’a karşı olduğu kulluk bilinciyle doğruları söyleyecek mi? Doğrular bilinse ne değişir? “Çok şey değişir” diyebilecek vicdanların sesi yükselecek o kerpiç evlerin arasında. Bir genç kızın kararmış dünyasına ışık yakmak adına konuşacak vicdan sahipleri. O genç kızın sessiz çığlığını duyacak yargıçların olduğa inanarak konuşacak birileri… Birilerinin anlattıklarına itibar edecek, cinayeti işleyenin ve işlenen cinayetin gün yüzüne çıkarılmasına ve suçluların genç kızın karartılmış hayatına ışık verecek bir cezayla cezalandırılmasını sağlamalı. Konuşmalı insanlık, konuşmalı ehl-i vicdan sahipleri. “katil bu” demeli en yüksek sesle. Herkesin gözlerinin içine bakarak yıkmalı bütün kurguları. Başı dik ve erdemlice “bu adam bundan 15 yıl önce şu odada ahlaksızlık yaparken, öldürülen genç kadın tarafından görülmüş, olayı büyüklere anlatmak istediğini söylemiş. Bunun üzerine bu katil adam ikna etmeye çalışmış, ancak bir türlü ikna edememiş. O sırada odada bulunan kalleşnikofu eline aldı ve genç kadını tehdit etti. Oradan çıkmak isterken, bu katil adam onu sırtından vurdu. Bu olaya yıllardır sessiz kaldım. İnsanlığımdan utanç duyuyorum. Bu güne kadar sustum ancak içimdeki vicdani duygu benim taşıyamayacağım azabı yaşatmakta ve konuşmak istedim” demeli.