Bir yaz günün Rahmetli Anam ile birlikte otobüsle Van’a gidiyorduk. Asfaltlı yollar, kavurucu güneşin sıcaklığında buharlaşıyordu. İnsanlar koltuklarında bir ülke’den bir iç ülke’ye gidiyorlardı. Doğuya yaklaştıkça bütün dengeler değişiyor, insanların yüz ifadeleri de değişiyordu. Korku her halinden belli oluyordu. Endişe daha da belirginleşiyor ve herkes susuyordu. Bizden başka kimse konuşmuyordu. Anam ile ben muhabbetimize ara vermeden yolumuza devam ediyorduk. Bingöl’ün Solhan ilçesi yakınlarına vardığımızda aracın yavaşladığını fark ettim. Sanırım yemek ve ihtiyaç için mola verecekti, oysa etrafta ne bir sosyal tesis, ne de bir benzin istasyonu vardı. Yol kontrol noktası da bulunmuyordu. Yakınlarda ne bir karakol ne de bir askeri birlik vardı. Sivil giyimli 4 kişi aracın içine girdiler. Aşağıda ellerinde kalaşnikof marka tüfeklerle bekleyen birkaç kişi daha vardı. Otobüse binenler bizim kimliklerimizi aldılar, sonra araçtan inmemizi istediler, fakat çok sert telkinlerle muamele görüyorduk. Kendimi bir andan herhangi bir cezaevinin içinde hissettim. Araçtakiler, yaşlı, kadın, çocuk demeden iteklenerek indiriliyordu. Benden başka kimsenin yüzünde bir şaşkınlık belirtisi yoktu, çünkü ilk kez bu manzarayla karşılıyordum. Diğerleri çok sıradanmış gibi gayet normal karşılıyorlardı. Araçtan inenler o kavurucu asfaltın üzerinde yatırılıyordu. Yatmakta gecikenler iste iteklenerek yere atılıyordu. O sırada bizi de aşağıya indirdiler, üstelik sert bir şekilde. Açıkçası ben önce PKK olduklarını sandım, çünkü hep “yol kesip gençleri zorla dağa çıkarıyorlar” haberleri okuyordum. Zorla araçtan indiriliyordum. Direnmek istedim, ancak Anamın gözü önünde bana zarar verirler, Anamın buna çok üzüleceğini düşündüğüm için sessiz kalmak durumunda kaldım. Yol üzerinde yatırılan yolcuların yanına bizi götürdüler. Annem yere yattı gözlerimin önünde. Hayatımda hiçbir şey bu kadar kanıma dokunmamıştı. Şaşkınlıkla Anneme bakıyor ve yere yatmamakta direnerek, “beni asla yatıramazsınız, ana, kalk, kalk ana!” dedim. Annem, “oğlum yapma, sende bizim gibi yat, göreceksin bir şey olmayacak, şimdi bizi bırakırlar” diyordu. Ben kabullenemiyordum bir türlü ve direniyordum. “Bizi neden yatırıyorsunuz, bizim suçumuz nedir, siz kimsiniz?” Gibi sorularla karşı çıkıyordum. Kimlik göstermeden bizi araçtan indiren bu  kişiler, ısrarıma rağmen kimliklerini göstermiyorlardı. “sizin yaptığınız katliamları biliyorum, bizi de öldüreceğinizi biliyorum. Madem öldüreceksiniz, neden boyun eğelim?” dedim. Annem bana yalvarıyordu, “oğul n’olur, yere yat, bunlar kimseye acımaz, sana zarar verirler. Benim için, hatırım için yat” diyordu. Annemin o halde yerde yatıyor olması, bana o vaziyette yalvarması içimi parçalıyordu. Kanım donmuştu adeta. Bizim bu bağırtılarımıza şaşıran diğer yolcular yüzlerini bile yerden kaldırmıyorlardı. Korku iyice sinmişti o çaresiz insanların üzerine. Ben de korkmuyor değilim, ancak yere yatmamaya kararlıydım. İçlerinden biri bana bir tokat attı, daha sonra “biz pak’lı değiliz” deyip kimliğini gösterdi. “çabuk yat yoksa kurşunu kafanda bulursun” dedi. Bunlar polis idi. Sivil polis, Devletin memurları(!) yani. Bunlar PKK’lı değillerdi. Yol kesen, haraç toplayan, insanları tarayan PKK’lı(!) değillerdi. Bu daha çok koydu bana ve aynı şekilde direnmeye devam ettim, “beni asla yatıramazsınız, ancak öldürerek yatırabilirsiniz.” O sırada Anam ayağa kalktı ve onlara yöneldi, “siz utanmıyor musunuz Devletin size verdiği imkânları bu halka karşı böyle eşkıyaca kullanıyorsunuz, yazıklar olsun!”. Devletin memurlarından! biri beni tutup kendine doğru çekip sert bir tokat attı yüzüme ve neye uğradığımı anlamaya çalışırken bir tekmeyi de dizlerimde buldum. Toparlanmaya çalıştım ve bana ilk tokat atana bir yumruk attım, devamında bir tane daha. Tam o sırada diğer memurlar da bana saldırdı. Anam bir yanda beni korumaya çalışıyor, bir yandan da onları itekliyordu. Ortalık karışmıştı, biri ensemde, biri sırtımda, diğeri de karın boşluğumda saplanan dipçiklerden başka bir şey hatırlamıyorum. Gözlerimi bir askeri birlikte açtığımda tepemde asker üniformasıyla duran üç kişiyi gördüm. Gözlerimi açar açmaz biri sertçe elini yakama atıp yattığım yerden çekerek yere attı. Sonra bana öfkeyle “kalk, çabuk kalk!” küfürleri savurarak bağırıyordu. Ayağa kalkamıyordum. Dizlerimde, boynumda ve sırtımda aldığım darbelerden dolayı, ayağa kalkamıyordum. Zorla beni kaldırdılar ve bir yere sürüklediler. Kenarda duran sandalyeye oturdum, etrafımda olup bitenleri anlamaya çalışıyordum. Dudağımın patladığını ve ağzımın kanadığını yere tükürünce anladım. Beni dövenler polis kimliği ile dolaşıyorlardı, ancak götürüldüğüm yer askeri birlik, çok şaşırmıştım, bu işte bir iş olduğunu anlamaya çalışıyordum. Götürüldüğüm yer “JİTEM”in karargâhıydı. Polis kimliği öylesine bir şeydi. İçerde hakkımda konuşuyorlardı, bana ne yapacaklarına karar veriyorlardı. Yüzünü görmediğim biri “bu çocuk ölmeyi hak etti” diyordu. Korkmuştum, beni kesin öldürecekleri belliydi. Başka biri “ifadesini alın daha sonra serbest bırakın, yolda alır gereğini yaparsınız” diyordu. Gözlerim Annemi arıyordu, sağa sola bakıyordum ancak kimse yoktu. Anneme ne oldu, nerede olduğunu bilmiyordum. Çaresizdim, ölümü iyice hissediyordum artık, üstelik ölümümden kimsenin haberi olmayacak. Kardeşlerim aklıma geldi, annem ve küçüklüğüm… bir film şeridi gibi geçiyordu gözlerimin önünden. Dua etmeye başladım, Rabbim bizi yüzü kara katına almaması için dua ediyordum. Bir kez olsun Annemi görüp helallik almak istedim. Allah’a sığındım, bana bir imkân ver dedim. Boğazım düğümlenmişti, Bir ara hıçkıra hıçkıra ağladım Aradan biraz zaman geçmemişti ki kapıdan iri yapılı biri girdi, elinde telsiz ve şarkı söylüyordu. Beni görünce yanıma yaklaştı, uzun uzun yüzüme baktı.  “Len! Ne işin var burada? Ne oldu sana böyle?”dedi. Tanımıyordum, tanımaya çalışsam da o an kim olduğunu bilmiyordum. İçeriye girdi, birileriyle tartışmaya başladı. Tartışmalar daha da büyüdü ve öfkeyle hızlıca içerden çıktı. “kalk, kalk. Kalk gidiyoruz” dedi. Dua ve Allah’a sığınmaktan başka bir seçeneğim kalmamıştı. Korku yerini metanete bıraktı. Ayağa kalkmak istedim ancak dizlerim aldığım darbelerden dolayı tutmuyordu. Kolumdan tutup kaldırdı peşinden sürükledi ve “Toros” diye bilinen beyaz taksiye bindirdi beni. Otobüsün bulunduğu yere götürüp orada kapıyı açıp beni arabadan attı. Annem orada ağlıyordu, otobüs oradaydı, yolcular orada oturuyorlardı. Annem üzerime kapandı, beni ölmüş biliyordu. Hareket edince ortalık sevince boğuldu adeta. Annem; gâvur oğlu gâvur, senin bu deliliğin beni bir gün öldürecek, Allah canımı alsa da kurtulsam senden.” Annam’ın bu bedduası onu her üzdüğümde bana kullandığı sözlerdendi, alışmıştım artık. Otobüse bindirildim ve Van’a doğru yol aldık. Van’a varır varmaz bir hastaneye götürüldüm. Hastanenin adını hatırlamıyorum ama iyi bir hastaneydi. Doktorlar benimle ilgilendiler ve üç gün orada tedavi gördüm. Hastaneden çıktıktan sonra Annam ile uzun uzun konuştuk, bu olayı kapatmaya karar verdik. Çünkü şikâyet edeceğimiz kimse yoktu. Yüzlerini, kimliklerini bilmiyorduk. Etrafta duyduğumuz “adamları alıyorlar ve bir daha da bırakmıyorlar” ya da “Toros’a binen ölü iner” söylentileri gözümüzü korkutmuştu. Böyle kurtulduğumuza şükrediyorduk. En iyisi içimize atalım dedik ve bugüne kadar herkesten sakladım. Son zamanlarda gündemi meşgul eden referandum süreci benim için bir fırsat olduğunu, o günün utancı ve lanetiyle hesaplaşmak için bir fırsat olduğunu düşündüm. Elime silah alıp dağa çıkmayı hiç düşünmedim, yaşadıklarımın intikamını birilerinden almayı düşünmedim. Allah’a havale ettim hep, o şahıslardan hesap sormayı Allah katına bırakıp “kalsın benim davam, mahşere kalsın” dedim. Yaşadığım bu olayı her gün lanetleyerek hatırlıyorum. Hayatım boyunca da unutamayacağım! O, günün hesabının bugün olduğuna inanıyorum. Bu yüzden yeterli olmamakla birlikte “evet” diyeceğim. Ak parti siyasetine karşı olduğum halde “evet” diyeceğim. “evet” demek için bir nedenim var çünkü…