Yakın zamanda Türkiye'de İslami hareketin gelişmesi ve şekillenmesinde önemli ölçüde rol almış Prof. Dr. Necmettin Erbakan'ı kaybetmiş olmamız bizlere Türkiye'nin siyasi ve itikadi meselelerini tekrar gündemimize alıp, gözden geçirmemizde önemli vesile oldu.

Türkiye'de İslam'ın siyasallaşması ve müslümanların seküler ve demokratik sisteme bir şekilde entegre olma süreci Milli Görüş hareketi ile resmen başlamış oldu. Bu şekilde müslümanlar dini taleplerini yaşadıkları ulus devlet içerisindeki parlementer sistem mevcudiyetinde dile getirmeye başladı. Müslümanlar zamanla parlementer sisteme olan inancını daha da perçinleştirdi. En nihayetinde 28 Şubat darbesinden sonra siyasal islam; Milli Görüşün radikal öğelerini bir kenara bırakıp Neo-Liberal ve daha net demokratik söyleme bürünerek zirve noktasına ulaştı. Müslümanlar ulus devlet içerisindeki taleplerini tek başına iktidar olan AKP bünyesinde dile getirmeye başladılar. Müslümanların parlementer sisteme olan inancı, tek başına iktidar olan AKP'den sonra daha daha perçinleşmiş oldu.

Peki seneler önce Milli Görüş kurulduğu zamanki taleplerin ne kadarlık bir kısmı demokratik kazanımlar ile devlet tarafından yerine getirildi? Belki çoğu belki çok azı. Buna karar verecek olan kendini müslüman hissedenlerin yine kendisi olacak. Haziran ayındaki seçimlerde müslümanlar tavırlarını gösterecekler.

Gel gelelim "müslümanlar sandıklara giderek, oy vererek demokratik zeminde taleplerini ilettikleri sistemden birşey elde ettiler mi yoksa sistemin çarkına kurban mı oldular" sorusu cesurca sorulamadı. Koskoca kırk senelik siyasal islam sürecinde dâhi başörtüsü gibi çağdışı ve zorba bir yasağı ortadan kaldırmaktan aciz olan siyasal islam; müslümanların taleplerinin yerine getirildiği değil bilakis müslümanların sistem tarafından ehlileştirildi/evcilleştirildiği bir yer halini aldı. Mevcut iktidarın neo-liberal ekonomi politikaları bireylere aşılanmaya başladı. Anadolu geleneğinin ve İslam inancının içinde şiddetle barındırdığı paylaşımcı öğelere olan bağlılığını gün be gün yitiren müslümanlar; yerine rekabet piyasasının ve tüketim toplumunun birer modern köleleri haline geldi.

Milli Görüşten ayrılıp demokratik ve seküler söylem ile evrilen siyasal islam; yıllardır müslümanlara zulmeden mevcut sisteme muhalif bir yan barındırıyor yalanı artık fazlasıyla sıkmaya başladı. Zaten siyasal islamcıların söylemleri de müslüman cenahdan yayılarak tüm azınlıkların ve geçmiş Türkiye Cumhuriyeti dönemine muhalif tüm grupların söylemi halini alma gayesi benimsedi. Geçen haftalarda kaybetmiş olduğumuz Erbakan'ın aramızdan ayrılışının belki de en önemli yanı buydu. Sadece Erbakan'ı değil; parlementer sistem içinde müslümanların hak arayabilme potansiyelini yitirdik. Zira son dönemlerde dünyada gelişen olaylarla da azınlıkların ve mustazafların taleplerinin parlementoda değil meydanlarda aranılması gerektiği gerçeğini bize Tunus, Mısır, Libya, Yemen ve beraberindeki diğer ülkelerdeki insanlar göstermiş oldu.

Hülasa Türkiye'ye demokrasinin gelmesi hayaliyle beklenti içinde olan Neo-Liberal Türkiye Hükümeti'nin sözde müslümanları daha çok kandırılacaklar gibi. Gün be gün sabırla, yavaş yavaş, zamanla, gerektiği zaman taviz vererek politikasıyla güdülen müslümanlar demokrasiye olan inancını kaybediyor. Hala sınavlarda baş açıp kapama gibi absürd tartışmaların yaşandığını gördükçe; demokratik zeminde bu meselenin çözülmesinin mümkün olmadığı gerçeğine inanmaya başlıyorlar. Ama tabi ki içten içe.. Eminim ki mevcut iktidar sandıktan yine tek başına iktidar çıkacaktır ve yine senelerce aynı teraneyi üzüntüyle ve büyük bir kaygıyla izleyeceğiz. Fakat hakikati görmekten aciz modernitenin gizli köleleri bu müslümanlar; hala özlük hakları olan, yaşama gayeleri olan haklarını üç beş egemen neo liberalin eline verecekler. Benim oyum sana hakkımı savun ben de hayatıma bakayım o arada diyecekler. O hayat gün be gün siyasal islamı evrilttiği gibi bireyleri de tek tek evriltmeye ve boyunlarına vurulu modern tasmaların daha güçlü şekilde keskinleşmesine sebep olacak...

Geçen seçimlerde oy kullanma gafletinde bulunmuş bir câhil olarak; Türkiye'de demokratik zeminde azınlıkların haklarının aranamayacağı gerçeğini idrak ettiğim için hergün Rabbime şükrediyorum. Evet müslümanlar azınlıktır. %99 denilen güruh ile aynı inancı paylaşmıyorum. Ben müslümanım ve malesef azınlık olduğumu hissediyorum. Hakkımı, taleplerimi mecliste üç beş döneğe emanet etmeyeceğim; gerekirse Muhammed Buazizi gibi kendimi yakar yine de komik ve aciz bu çarkın dönmesine katkı sağlamam. Bir kere daha neo liberallere, sözde müslümanlara, seküler sisteme yamanmaya çalışanlara, despot çobanlara, egemen sınıfa, yeni-osmanlıcılara inat 'eskimiş' o sloganı söylüyorum; Başörtüsüne özgürlük! Müslümanlara özgürlük! Kürtçeye özgürlük! Alevilere özgürlük! ÖZGÜRLÜK! MEYDANLARDA görüşmek dileğiyle...