Ahmet Türk'e yapılan yumruklu saldırı, biraz geriye geldiğimizde beş on menopoz dönemine girmiş bayanın toplanıp çarşaf yırtması, anayasa değişimine direnen aristokratlar, statükocular beni bu yazıyı yazmaya sürükledi.

Bu konular birbirinden farklı ya da uzak olan konular değil. Ortada bir zulümkar sistem var, bunu çıkıp inkar edebilme cesaretine sahip kimse de yok. Hiç kimse bugün çıkıp 21. yy Türkiye'sinde neden başını örten kızların okullara alınmadığını aklen açıklayabiliyor mu? Ya da neden bir insanın "I love you" diyebildiği ülkede; "ez te pir hezdikim" denilmesinin garipsendiği izah edemiyor. Bu ülkede beş bin ingiliz yaşamaz, onbinlerce ingiliz isimleri dört bir yanımızı sarmallamışken; kardeşimiz gördüğümüz arkadaşlarımıza bremin dememiz bizi öteki konumuna sokuyor..

Statükocular, sistemin yılmaz savunucuları, elitist burjuvazi veya ne derseniz deyin; birşeylerin değişmesini istemiyor. Çünkü bu bezirgan saltanatında kendileri en güzel, en tatlı yerlerdeler. Sabahları kalktıklarında kuş sütü eksik kahvaltı sofralarında çaylarının yanında portakal suları eskileceğinden korkuyorlar. Ya da o yıllardır ikna odalarında zulm ettikleri başörtülülerin kendileri gibi kin politikası uygulayıp onların başını zorla kapatacaklarını zannediyorlar. Herkese kendi çizgilerinden bakıyorlar, aslen korktukları şey kendileri. Kendi bilinçaltları ve kendi yaptıkları. Zannediyorlar ki kendilerine birileri zorla Kürtçe okutacak, yazdıracak. Kendileri zamanında öyle yaptıkları için bu pencereden bakabiliyorlar. Çarşaf yırtma zırvalığı,
statükonun bedende tezahür eden hali 'insancıkların' içindeki faşizanlığı haykırmasıdır. Kendi faşizanlıklarından korkmuyorlar ama benim gibi birisi statükoyu ele geçirir de bunları yapar diye korkuyorlar. Zamanında benim yaptıklarımı... Ama kimsenin kendileri gibi olmadığı kesin.

Ahmet Türk'e atılan yumruk, statükonun son çırpınışlarıdır. Can çekişiyorlar. Tuvale boyadıkları karanlık resimlerini birileri bozsun istemiyorlar. O kapkaranlık resme, ağaçlar, evler, dağlar, tepeler yapsınlar istemiyorlar. Ama içten içe biliyorlar ki resmi güzelleştirecek şeyler. Karanlık beni mutlu ediyorsa, böyle kalmalı diyorlar. Ne diyelim; ne kadar direnseniz de bu zulümkar sistem değişecek, hem de en nefret ettiğiniz insanların eliyle. O okullara sokmadığınız kızların babaları, abileri, kardeşleri yapacak bunu. Ya da türkçe konuş diye zorladığınız halkın çocukları "Askere sıkılmış kurşun, bize sıkılmıştır" diyerek başınızdan aşağı kaynar su gibi akacaklar. Barış kalplere egemen olup, sistemi de barışçıl kıldığı zaman; tüm bu zavallıların da barışa inanması ümidiyle...